De reis

De laatste dagen voor vertrek stonden in het teken van afscheid nemen, het huis opruimen en de tas inpakken. Maar vooral ook van stilstaan bij hoeveel liefde we de afgelopen tijd hebben mogen ontvangen. Van lieve vrienden, familie, collega’s en zelfs patiëntjes kregen we zoveel mooie kaartjes, lieve woorden, cadeautjes en warme blijken van meeleven. Wat bijzonder om te voelen hoeveel mensen met ons meeleven en ons uitzwaaien op weg naar dit avontuur.

Maandagochtend 11 uur was het eindelijk zo ver! We hebben ontzettend lieve vrienden die ons naar Brussel brengen om te starten aan ons avontuur. Na een korte vlucht naar Frankfurt en een lange vlucht naar Windhoek zijn we eindelijk aangekomen in Namibië! 🙌 En goed nieuws: alle babykleertjes en versnaperingen die we hebben meegenomen, zijn zonder problemen door de douane gekomen.

Een soepele autorit volgde met ondertussen wildlife spotten (apen, pumba’s, struisvogels en diverse bokken) en na iets meer dan 24u reizen zijn we op bestemming! Gobabis! De reis was erg slopend en daarom kruipen we vroeg onder de wol, terwijl buiten het onweer losbarstte en hyena’s beginnen te huilen.

Rustig aan… we zijn in Namibië! 😉

De afgelopen dagen hebben we rustig (soms héél rustig 😉) kunnen wennen aan het leven in Namibië. Het ontspannen tempo is heerlijk, maar met onze Nederlandse prestatie-blik soms ook best een uitdaging!

Woensdag zijn we met Pieter en Corina mee geweest naar de sloppenwijk (die iedereen hier, ook de bewoners zelf, “de locatie” noemen). Als eerste gingen we naar een school van Light for the Children waar we een kijkje in de keuken, klaslokalen en speeltuin kregen. Overspoeld met kinderknuffels verdwalen we een beetje in de wijk. De gemeente is een soort van kadaster aan het maken waarbij de percelen worden afgekaderd, waardoor sommige wegen ineens verdwenen zijn en hekken verschijnen. Na een paar minuten kwamen we aan bij Johanna, een vrouw die zorgt voor 19 kinderen die op het terrein wonen, en overdag 90 kinderen heeft rondlopen als soort van opvang zodat ouders naar hun werk komen. Het was prachtig om te zien en horen hoe gedreven zij haar werk doet, en hoe dankbaar ze God is voor alle zegeningen die ze in haar werk tegenkomt. We brachten op beide plekken groenten mee van de boerderij. Voor veel kinderen is de lunch daar de enige maaltijd van de dag.

Ook zijn we aan de slag gegaan op de boerderij. Geert helpt in de werkplaats en Juliëtte in de keuken en tuin. Het werktempo vraagt nog wat aanpassing… 😅 Een afwas doen met de kraan steeds open en dicht, bord voor bord, is voor ons Nederlanders even wennen!

Hoeveel het personeel met ons praat verschilt sterk per persoon. Vanochtend hebben we eerst geoogst. We hebben sperzieboontjes geplukt met 2 mannen, waarbij er niks gezegd werd. Nadat we de bonen hadden verpakt voor de supermarkt hebben we Emmanuel geholpen met het schoonmaken van de wortels. Na al wat vragen heen en weer, waarbij het al bijzonder is om vragen terug te krijgen, vroegen we hem hoe hij Lech Acharai terecht was gekomen. We kregen een schrijnend verhaal te horen...

Na een forse ruzie met zijn ouders zag hij het leven niet meer zitten en heeft hij vergif ingenomen. Hij heeft dit overleefd en is naar het ziekenhuis gebracht. Terwijl hij in het ziekenhuis lag zijn zijn ouders met zijn broers zonder hem vertrokken. Hij bleef dus alleen achter. Toen hij het ziekenhuis mocht verlaten vroeg zijn oom (die hier werkt en woont) of hij hier mocht komen. Hij heeft toen 2 weken hier op het terrein gewoond en is daarna weer gaan wonen op de locatie. Hij werkt hier wel maar je merkt zijn struggles met het leven. Hij vroeg ons o.a. “What is the meaning of life?”.

Het geeft een mooie indruk van het werk van de stichting, maar tegelijkertijd maakt het je gewoon verdrietig dat het voor sommige mensen zo moeilijk loopt en dit niet uitzonderlijk is… we kunnen er nog steeds met de kop niet bij.

Tegelijkertijd merken we dat het tijd kost om echt onderdeel te worden van het team. Taal, gewoontes en vertrouwen spelen daarin een grote rol. Gelukkig voelen we ons bij Pieter en Corina ontzettend welkom en genieten we volop van de gesprekken, uitstapjes en koffiemomentjes. ☕️

Kortom: we zijn blij dat we hier eindelijk zijn en mogen meewerken aan dit mooie project. Er is nog genoeg om aan te wennen en onze plek te vinden, maar gelukkig hebben we daar alle tijd voor. ❤️🌍

Bye!

Wij zijn Geert en Juliëtte Kottier en wij stappen 12 oktober in het vliegtuig naar Namibië! Op deze pagina kan je ons verhaal een beetje volgen, wat we doen en wat we meemaken. Maar eerst willen we jullie meenemen hoe we op dit idee gekomen zijn.

Wij voelen al langer het verlangen om iets betekenisvol te doen in het koninkrijk van God. Daarnaast werden we de afgelopen tijd opgeslokt door de drukte van onze maatschappij, het moeten presteren, volle agenda’s en persoonlijke ontwikkeltrajecten. We merken dat we in deze drukke tijd een beetje het doel en de zingeving in het leven kwijtraken. Wat is nou eigenlijk echt belangrijk in het leven? En misschien nog wel enger is zo opgeslokt worden dat je God wat kwijtraakt in het leven. En dat terwijl God echt belangrijk is in je leven. Zonder God is er notabene geen leven.

Daarom is het tijd om op de rem te trappen. We stappen er even tussenuit. We gaan “back to the basics”, primitiever leven. Meer mensen helpen, meer leven zoals Jezus zou doen (is de bedoeling ten minste), meer afhankelijk zijn van God en van elkaar. Het wordt tijd om meer te investeren in de relatie met God en met elkaar als drievoudig snoer.

De keuze klinkt best makkelijk gemaakt maar dat was het eigenlijk helemaal niet. Want hoe weet je nou of God dit voor ons in gedachten heeft, hoe weet je nou wat de juiste plek is terwijl je de mensen niet kent, hoe ga je dingen regelen met je huis en met je werk? We laten tijdelijk vrienden en familie achter, waaronder vele neefjes en nichtjes, sommigen nog maar een paar maand oud. Het is een gekke gedachte dat we een deel van hun groei fysiek zullen gaan missen, een mijlpaal-verjaardag missen en hierbij een feestje voor de hele familie (sorry mama…). We zullen waarschijnlijk de bevalling van vriendinnen missen. Dit maakte de keuze niet makkelijk.

Na veel wikken, wegen en bidden hebben we het op ons hart gekregen om naar Afrika te gaan. Afrika heeft vorig jaar een plekje in ons hart gestolen tijdens onze reis in Zuid-Afrika. Wel willen we rekening houden met de veiligheid zowel qua criminaliteit en gezondheid (malaria). We zijn op onderzoek uitgegaan naar verschillende christelijke goede doelen en hebben onze vrienden die al in Namibië hebben gewoond geraadpleegd. Uiteindelijk hebben we besloten om in eerste instantie te gaan helpen bij de boerderij Lech Acharai van stichting Light for the Children in Namibië. Namibië is grotendeels Malaria vrij, kent (relatief) weinig criminaliteit (gezond verstand moet je altijd gebruiken) en is grotendeels christelijk. Hoe onze dagen er precies uit gaan zien en wat we precies gaan doen weten we eigenlijk niet. Het is de bedoeling dat we helpende handen zijn in allerlei verschillende taken, op de boerderij, in de werkplaats, in de community en vast nog veel meer. Hoelang we hier blijven en of we hierna eventueel nog andere stichtingen bezoeken weten we nog niet, ons eerste visum laat in ieder geval 90 dagen werken toe.